อัสตา มายาน่า (ผู้แต่ง โสภาค สุวรรณ)

เอมิลคลี่่ถุงนอนปูลงบนกองฟาง แล้วหันไปมองทรายแก้วเงียบๆ หล่อนกำลังพยายามให้อาหารม้า พลางก็พูดจากับมันเหมือนผู้ใหญ่ปลอบเด็ก กางเกงยีนส์ตัวเก่าสีตกจางจนดูซีดที่หล่อนสวม และเสื้อเชิ้ตตาหมากรุกตัวนั้น ชวนให้เขาคิดถึงวันเก่าๆ เมื่อแรกฝึกให้หล่อนขี่ม้าในการแสดงใหม่ๆ ถึงอารมณ์จะยังขุ่น เพราะความโกรธที่หล่อนเลินเล่อ จนม้าของปาสกวัลป่วยเจ็บก็ตาม หากลึกๆ ลงไปในใจเขาก็ยังอุตส่าห์มีความรู้สึกอ่อนโยนกับหล่อนอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าด้านข้างของหล่อนที่ต้องแสงตะเกียงรั้ว ซึ่งแขวนไว้กับตะปูในคอก ยังมีคราบน้ำตาแห้งๆ

ข้อมูลตรวจสอบล่าสุด: 20 กันยายน 2026 05:51